Στραβά αρμενίζουμε, είναι σίγουρο....

Το καλοκαίρι του 1968 , χούντα βαριά, δούλευα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης τότε, μαθαίνουμε για την εισβολή των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία. Μαζί με τα ονόματα Γιαν Πάλακ, Ντούμπτσεκ κ.λ.π., στις κουβέντες των καθημερινών ανθρώπων κυριαρχούσε ένα επίθετο, όχι πρωτόγνωρο για μένα, αλλά ο τρόπος που το χρησιμοποιούσαν οι άλλοι, μου έδινε την αίσθηση της πρώτης φοράς. Διανοούμενος. Ηταν υπό διωγμόν από τους εισβολείς. Θυμάμαι την κουβέντα κάποιου που είχε συγγενείς εκεί: "Ο θείος μου είναι διανοούμενος και τον συλλάβανε." Σαν να ήταν μηχανικός ή τροχονόμος. 

Δεν μπόρεσα ποτέ να της δώσω συγκεκριμένο  περιεχόμενο της λέξης αυτής. Άλλαζε  ανάλογα με τα διαβάσματα μου και γενικά δεν με απασχολούσε και τόσο. Κατά καιρούς έβλεπα πολλοί να κολλούν δίπλα στο επώνυμο τους (που για το πιο σικ του πράγματος μεσολαβούσε και το αρχικό του πατρωνύμου) και διάφορες ιδιότητες...συγγραφέας, ποιητής, ιστορικός και άλλα τέτοια. Ο Τσαρούχης είχε κάνει καλά την δουλειά του (ή απ αυτόν που το άκουσε όπως έλεγε ο ίδιος).

Σε κάτι τέτοιες στιγμές θυμόμουν αυτό που είχε πει κάποτε ο Μάριος Χάκκας σε μια συνέντευξη του.
"Είναι μερικοί που στις στιγμές της μεγάλης ανίας τους, τα ξύνουν. Κατά λάθος τραβούν μια τρίχα, βγάζουν μια μικρή κραυγή πόνου και μετά τρέχουν στο σαλόνι και γράφουν ένα ποίημα".
Κακεντρέχεια; Ισως. Αλλά οι καταγεγραμμένες τέτοιες περιπτώσεις πάρα πολλές, ώστε να μην μπορεί να θεωρηθούν εξαίρεση κάποιου κανόνα.

Στην παρούσα φάση, ζούμε μια υπερβολή. Νοιώθουμε όλοι την ανάγκη να πούμε κάτι όταν συμβεί κάτι ιδιαίτερα δραματικό (και ο γράφων καμιά φορά) και τα δραματικά δεν λείπουν από την ζωή μας. Δεν έλειπαν ποτέ νομίζω. Τώρα απλώς μεγεθύνονται και παραμορφώνονται πολλές φορές. Μερικά "βαριά" ονόματα, που "καθιερώθηκαν" ως τέτοια, μέσα στην χλαπαταγή της διαρκούς ενημέρωσης, της εν γένει λογοτεχνίας, του πανεπιστημιακού λόχου, και της δημοσιογραφικής λαίλαπας, νοιώθουν την ανάγκη να μιλήσουν πρώτοι. Και όπου βγει. Ακόμη και η "γνώμη" πρέπει να έχει την προτεραιότητα της. Πρώτοι ....Και δεν περιορίζονται σ αυτό. Αλλά ως πεζικάριοι δίνουν μάχη σώμα με σώμα με υβριστές, με το ίδιο το σινάφι τους, ακόμη και με τον εαυτό τους. Κάτι τους τρώει; Ποιος ξέρει...Μου θυμίζει το παιδικό μας παιχνίδι...ποιος θα κατουρήσει πιο μακρυά. Ηταν ένα είδος στίγματος, αυτοεπιβεβαίωσης. 

Επιβλήθηκε έτσι ένας  ιντερνετικός διαγκωνισμός, μια διαρκής επένδυση στον χώρο που αυτοί προσδιόρισαν εκ των προτέρων ότι τους ανήκει και ο σύμπας λαός πρέπει να στέκεται γύρω-γύρω και να θαυμάζει και ας λέγεται και γράφεται εκεί μέσα ότι πιο βαρετό, ανακόλουθο, πατριωτικό ή μη, ένα διαρκές ο.φ.α*

Θα ζήσουμε μ' αυτό, δεν γίνεται αλλιώς, όπως και με τόσα άλλα στην ζωή μας. Όμως αυτή η συνεχής υποβάθμιση κάποιων ορόσημων και αξιών που είχαμε στην ζωή μας, για ανθρώπους και καταστάσεις, που τους και τις, είχαμε στο προσωπικό μας εικονοστάσι, η μετατόπιση τους σε άλλο σημείο του σπιτιού μας και τελικά ο εξοβελισμός τους απ αυτό με τα υπόλοιπα απορρίμματα είναι, φαίνεται, η μόνη διέξοδος.

Σ.Σαρακενίδης


*όπου φυσάει ο άνεμος

Για ένα "κο"...

http://www.youtube.com/watch?v=0l5h8k9N9pI






Είναι παλιά ιστορία η ειλικρίνεια ή μή της δημοσιογραφίας. Θεοδωρόπουλος ή Θεοδωρακόπουλος; Διαβάζαμε πριν απο χρόνια περιγραφές της επίσκεψης Ερντογάν που δεν έγινε ποτέ. Είχα στείλει και ένα μεϊλ σε δημοσιογράφο του Εθνους, που "επεστράφη" με βρισιές. Ούτε είναι όλοι Μπέρνστιν ή Γουντγουόρντ. Πολλοί κάνουν καλά την δουλειά τους και χάρη σ αυτούς μαθαίνουμε τι γίνεται στον κόσμο και διαμορφώνουμε άποψη. Κάποιοι άλλοι μας τον κρύβουν ή μας τον παρουσιάζουν διαφορετικό. Εχουμε τρόπους σήμερα να τους ξεπεράσουμε, παρ όλο που όλο και κάποιος κορμοράνος θα μας κάνει να δακρύσουμε εκτός τόπου και κυρίως χρόνου. Παλιότερα οι τρεις που ξετρύπωσαν την υπόθεση Λαμπράκη και την έφεραν σε άπλετο φως, είχαν μια επαγγελματική σχέση με την αλήθεια. Σήμερα η σχέση αυτή περνάει από κανάλια, που δεν έχουν και το καθαρότερο νερό. Ο Τσάκ Τεϊτουμ στην ταινία του Wilder ζει και βασιλεύει. Οπως και ο Λίο Μινόζα. Κυρίως αυτός..


Σ.Σαρακενίδης

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου μετά τον σκύλο.

“Μα καλά, όλα αυτά τα έχεις διαβάσει?”. Χαζή ερώτηση, σαν να ρωτάς την Ιμέλντα Μάρκος αν έχει φορέσει όλα τα παπούτσια της. Όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν πως μια βιβλιοθήκη από την οποία έχεις διαβάσει όλα τα βιβλία, είναι μια νεκρή βιβλιοθήκη. Η αναγωγή των πάντων σε χρήμα και η λογική της εγκράτειας – δηλαδή της λιτότητας – που άλλοι θα ονόμαζαν “καταναλωτική σύνεση”, δε λειτουργεί και τόσο καλά με τα βιβλία. Πάντοτε αγοράζεις 10 και διαβάζεις 5, ενώ τα υπόλοιπα μπαίνουν στα ράφια για να βγουν ξανά σε μια απροσδιόριστη στιγμή στο μέλλον, εν πολλοίς τυχαία, ως απάντηση σε κάποιο εξωτερικό ερέθισμα. Ή εναλλακτικά όταν με κάποιον μυστικιστικό τρόπο σου μαγνητίζουν το χέρι απαντώντας στο αιώνιο ερώτημα “Και τώρα τί να αρχίσω?”. Αυτή είναι η μία πλευρά. Από την άλλη, ποτέ μου δεν καταλάβαινα τους “συλλέκτες” σπάνιων εκδόσεων ή “κλασσικών” έργων. Δε θα αγόραζα ποτέ ένα βιβλίο με σκοπό να το έχω, μόνο με σκοπό να το διαβάσω, παρόλο που κάποια από αυτά τα βιβλία μου δεν θα τα διαβάσω ποτέ. Ούτε τα προσέχω ιδιαίτερα τα βιβλία μου. Το μόνο που δεν κάνω είναι να τα υπογραμμίζω κατά τα άλλα τρωγοπίνω επάνω τους, τα ανοίγω απότομα προκαλώντας φθορά στο δέσιμο, ξεχνάω πολλά από αυτά σε σκονισμένες γωνίες, γίνονται κρεββάτι του γάτου και αρκετές φορές δανείζονται χωρίς επιστροφή.

Αυτό που ίσως να παραξένευε τους περιστασιακούς χρήστες βιβλίων και όχι τους βαριά εξαρτημένους σαν και μένα, είναι το γεγονός πως η ενασχόληση με τη βιβλιοθήκη είναι πολύ πιο περίπλοκη διαδικασία από την ακολουθία “κατεβάζω από το ράφι – διαβάζω – επιστρέφω στο ράφι”. Τα παλαιότερα χρόνια αυτό που κάναμε ήταν να “τακτοποιούμε” τις βιβλιοθήκες μας. Γεμίζαμε τα πατώματα, εμποδίζοντας κάθε άλλη φυσιολογική δραστηριότητα μέσα στο σπίτι, και “τακτοποιούσαμε” ξανά τα βιβλία ανάλογα με τη θεματική ή αλφαβητικά ή με το μέγεθος ή πιο συχνά με κάποιο συνδυασμό των τριών αυτών χαρακτηριστικών. Φυσικά νεκρή βιβλιοθήκη δεν είναι μόνο αυτή της οποία έχεις διαβάσει όλα τα βιβλία. Νεκρή βιβλιοθήκη είναι και η τακτοποιημένη βιβλιοθήκη. Οπότε πολύ σύντομα – μετά από επίσκεψη κάποιου φίλου ας πούμε που έκανε το λάθος να ρωτήσει για κάποιο βιβλίο και το ένα έφερε το άλλο με αποτέλεσμα να κατεβάζεις 30-40 βιβλία από τα ράφια – η βιβλιοθήκη ζωντάνευε, δηλαδή γινόταν και πάλι αχταρμάς.

Μετά προέκυψαν εργαλεία τύπου MS Access, ή κανονικοί SQL Servers για τους γνώστες του αντικειμένου ή και απλά φύλλα Excel και πολλοί προσπάθησαν να καταλογραφήσουν τη βιβλιοθήκη τους με αυτόν τον τρόπο, τις περισσότερες φορές χωρίς να φτάσουν ποτέ στο τέλος, αφού η διαδικασία ήταν επίπονη και εκνευριστική και το αποτέλεσμα αμφίβολο και εν πολλοίς άχρηστο. Ένα απλό search είχες στη διάθεσή σου και τίποτα παραπάνω. Το μόνο που προσέφερε αυτή η διαδικασία ήταν η εκ νέου γνωριμία με τα πιο “δύσβατα” σημεία των βιβλιοθηκών μας και συνήθως ακολουθούσε μια περίοδος ανάγνωσης πολύ περίεργων πραγμάτων – που ήταν και η μόνη θετική συνέπεια της όλης “αναστάσωσης”. Το διαδίκτυο και η διάδωσή του τελικά έφεραν τη λύση στο πρόβλημα “τι κάνω με τη βιβλιοθήκη μου όταν δε διαβάζω” και μας έφερε πραγματικά χρήσιμα εργαλεία, τουλάχιστον για να ξέρουμε ανά πάσα στιγμή ποια βιβλία έχουμε. Σταδιακά οι αντίστοιχες υπηρεσίες άρχισαν να προσφέρουν απίστευτες δυνατότητες καταλογράφησης και ταξινόμησης ενώ άρχισαν να χτίζονται και διαδικτυακές κοινότητες με σημαντικότερη όλων αυτή του librarything.com – το facebook των βιβλίων – όπου πλέον κανείς μπορεί να συζητήσει, να συμμετάσχει σε ομάδες ανάγνωσης και φυσικά να ανακαλύψει βιβλία που αλλιώς δε θα περνούσαν ποτέ μπροστά από τα μάτια του. Και όλα αυτα δωρεάν ή σχεδόν δωρεάν, αφού στο LT πληρώνεις άπαξ ένα μικρό ποσό για να μπορείς να καταλογραφήσεις πάνω από 200 βιβλία. Αυτό που έλειπε όμως από όλες αυτές τις διαδικτυακές γειτονιές ήταν οι ελληνικές εκδόσεις.

Πριν ένα μήνα περίπου είδα ένα σημείωμα του – σχεδόν φίλου μου πια (τουλάχιστον έτσι το νοιώθω εγώ) – Παναγιώτη Σιδηρόπουλου στο group του facebook με τους αναγνώστες στα ΜΜΜ όπου μας καλούσε να δοκιμάσουμε το bookia.gr, μια φιλόδοξη προσπάθεια να φτιαχτεί μια ανάλογη υπηρεσία για τις ελληνικές εκδόσεις. Συνδεδεμένη με τη βάση του ΕΚΕΒΙ, δίνει δυνατότητες ταχύτατης καταλογράφησης βιβλίων, συνδέει τους αναγνώστες μεταξύ τους, προσφέρει πλατφόρμα για συζήτηση πάνω στα βιβλία και όπως φαίνεται αναπτύσσεται από ανθρώπους γεμάτους μεράκι. Χρειάζεται χρήστες. Στηρίξτε το.

Trandism

Share this:

Συν Αθηνά.....

Κοιμόσουν στον Φασμπίντερ και στον Γκοντάρ
(όχι στον Ταρκόφσκυ),

οι χαμηλοί σου τόνοι,
 πάντα είχαν υψηλές απαιτήσεις.
Μου έμαθες να ζω δίπλα σε ανθρώπους,
να εφαρμόζω την αγάπη μου,
που δεν ήξερα μέχρι τότε τι να την κάνω,
σαν συναισθηματικό αυνανισμό 
την ξόδευα άσκοπα.

Εσύ της έδωσες και μορφή και περιεχόμενο.
Δίπλα σου έμαθα τι σημαίνει το σύνθημα που είχα ακούσει
κάποτε στην Ιστανμπούλ ..
"θα τα αντιμετωπίσουμε όλα ώμο με ώμο",
birlikte omuz omuz

Είσαι σαν τον ορίζοντα, 
που δεν απομακρύνεται όμως όσο τον πλησιάζεις, 
συνενώνεις σε ένα , 
το πνεύμα(με απαράμιλλο χιούμορ) 
και ένα σώμα ευάερο και ευήλιο,
σαν σπίτι χωριού σε πλαγιά βουνού.

Η ζωή μαζί σου έκανε να ακούγεται ακόμη πιο ανόητη,
από ότι είναι στην πραγματικότητα,
 η αυταπάτη των θρησκειών για μεταθανάτια ζωή.

Τριάντα τέσσερα 
-ένα υποδευτερόλεπτο
της αιωνιότητας-
χρόνια,
αποτελούν-και ελπίζω να συνεχισθούν για πολύ ακόμη-
την σούπερ νόβα του δικού μου διαστήματος,
ενός ατομικού χωροχρόνου, 
που θα καμπυλώνεται για καιρό ακόμη.


Σ ευχαριστώ!

σ.

"Ακάκιε, τα μακαρόνια νάναι...Horst Vessel"

Τα συσσίτια της χ.α. , πασαρέλες αδιαφορίας, επίδειξης και φτηνής προπαγάνδας, είναι γνωστά. Κάθε τρίμηνο-και σε ημερομηνίες χαρακτηριστικές, όπως η 24η Ιουλίου,- να δηλώνουν απέχθεια, μίσος, ακόμη και προς αυτούς στους οποίους απευθύνονται, αφαιρώντας και το τελευταίο ψήγμα αξιοπρέπειας τους. Με την ταυτότητα στο χέρι για ένα μακαρόνι και ένα πεπόνι. 

Αυτός ο διαχωρισμός των ανθρώπων και μάλιστα με βάση ένα στοιχείο, που έχει απορριφθεί από την ιστορία πάρα πολλές φορές, που σπέρνει σε ένα-εύφορο είναι η αλήθεια έδαφος-, ότι χειρότερο και απεχθέστερο, δεν φαίνεται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον να έχει ενοχλήσει τον κατ εξοχή φορέα της "αγάπης"-με κοπυράϊτ αιώνων-που είναι η χριστιανική Εκκλησία της Ελλάδας.

 Κάποια ψελλίσματα του αρχιεπισκόπου, κάποιες, τολμηρές αναφορές του επισκόπου Παύλου και από κει και πέρα είτε σιωπή, είτε κραυγές , που πρίμο σεγκόντο με αυτές της χ.α., ενισχύουν και κατακλύζουν τον αγωγό βοθρολυμάτων που πάει να σκεπάσει όλη την ελληνική κοινωνία.

Η λαλίστατη, παλιότερα, εκκλησία που έπαιρνε τον λόγο-χωρίς να της τον δίνει κανείς- στα "εθνικά" λεγόμενα ζητήματα και προβλήματα, τώρα σιωπά. Ούτε καν στο δικό της φιλανθρωπικό έργο δεν αναφέρεται , απαντώντας έτσι, ότι αυτή δεν κάνει διαχωρισμούς, δεν βλέπει τους ανθρώπους στο χρώμα του δέρματος ή στην καταγωγή, αλλά στις ανάγκες τους και στην προσπάθεια τους για επιβίωση, στις δύσκολες αυτές μέρες. Η ανάγκη και η πείνα δεν έχουν εθνικότητα.

Και επειδή η φτώχεια μπορεί να μην έχει τίποτα άλλο, αλλά συνήθως έχει αξιοπρέπεια, πρέπει να την ανακαλύψεις και διακριτικά να την πλησιάσεις, σεβόμενος την αυτονομία των ανθρώπων και την εύλογη προσπάθεια τους να μην κάνουν την ανέχεια τους βούκινο και παράσταση για αρπαχτικά.
Οι οργανώσεις που δουλεύουν σ αυτόν τον τομέα εδώ και καιρό το ξέρουν καλά αυτό και ο σεβασμός τους προς τους ανθρώπους που βοηθούν είναι προφανής.

Οι άλλοι, το "κακέκτυπο του ναζισμού"-αλήθεια μπορεί να υπάρξει και...καλέκτυπο του ναζισμού κ. Δένδια;-οργανώνουν μια παράσταση σε στυλ Νυρεμβέργης,-εδώ ίσως πάει το κακέκτυπο-και το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι απαθή πρόσωπα, φουσκωμένα μπράτσα και ξυρισμένα κεφάλια. Και αυτοί που τρέχουν για ένα μακαρόνι με την ταυτότητα στο χέρι , όσο και να προσπαθήσεις να τους δεις με συμπάθεια και όσο και να έχεις πεινάσει στην ζωή σου, ...ε δεν τους δικαιώνεις.

Και για να ξαναγυρίσω στην εκκλησία, αν παραφράσουμε αυτό που είπε ο Καμίνης, εκείνη θα έπρεπε να λέει (και όλοι μας ελπίζω):

"θα τους ταράξουμε στην αξιοπρέπεια".

Σ.Σαρακενίδης

"Εγώ πότε θα γίνω μάνα";

Τον καιρό της αφραγκίας και της κακομοιριάς, τότε που τα προφυλακτικά ήταν ακριβά και τα αντισυλληπτικά άγνωστα σχεδόν, στο σεξ, προς αποφυγήν επιπτώσεων, το είδος αντισύλληψης που κυριαρχούσε, ήταν το "τράβηγμα" την τελευταία κρίσιμη στιγμή. Ήταν οδυνηρό βεβαίως, άφηνε στα κρύα του λουτρού την παρτενέρ και μετά εσύ έπρεπε το "κρίσιμο φορτίο" να το ξεφορτωθείς με κάποιον τρόπο. Συνήθως αυτός ήταν ο "έρωτας με αυτόν που αγαπά κανείς περισσότερο", όπως λέει ο Γούντυ Αλλεν , με τον εαυτό σου δηλ.

Ετσι και η Δημ.Αρ.-δεν ισχυρίζομαι φυσικά ότι στο κυβερνητικό παιχνίδι έπαιζε τον ρόλο του "αρσενικού"-τραβήχτηκε την τελευταία και κρίσιμη, κατά την γνώμη μου , στιγμή. Δεν διάλεξε ούτε την κλασσική μέθοδο , του "στρίβειν δια του αρραβώνος". Κατ' ευθείαν αποχή (τον έτρεμε τον γάμο τελικά), αναχωρητισμός και καλογεροποίηση. Στο πολιτικό μοναστήρι τώρα, δέχεται κουρασμένους και όχι χωρίς σεξουαλικά νοσήματα οδοιπόρους, αποτυχημένους και διωγμένους κακούς εραστές ξεσκολισμένων και μόνιμα ανοιχτοπόδαρων πολιτικών πορνών, και προσπαθεί μ αυτούς να ξαναβρεί την χαμένη-απ ότι φαίνεται οριστικά-λίμπιντο της.

Ομως αυτό το παιχνίδι δεν το ξέρει. Δεν είναι και πολύ φανατική του σεξ και οι άλλοι-ρετάλια και "χορτασμένοι", αλλά μη μπορώντας ούτε και ένα βράδυ να κοιμηθούν μόνοι τους, -πάνε με όποιον νάναι. Και δεν είναι και στα καλύτερα της τώρα, ούτε η πολύφερνη γκόμενα που ήταν πριν ένα χρόνο, οπότε δεν μπορεί να απαιτήσει, προκαταρκτικές εξετάσεις. Τους ξέρει εξ άλλου όλους αυτούς. Μια συνομοταξία αποτυχημένων είναι. Και νομίζει η καημενούλα ότι με αυτούς τους τύπους θα "συλλάβει". Αμ δε. Αερογάμηδες είναι, βιτσιόζοι μερικοί απ αυτούς, που την βρίσκουν με γόβα στιλέτο και μαστίγιο. Στον χώρο της "επισπεύδουσας" αυτά συνιστούν "δικονομικές παρατυπίες". Πάλι "τράβηγμα" την τελευταία στιγμή προβλέπω. Και θεραπευτική εκσπερμάτιση δια της χειρός.


Σ. Σαρακενίδης

Πριν 39 χρόνια, τέτοια μέρα....

15 Ιουλίου 1974. Ταξιδεύω μέσα στην Γιουγκοσλαβία προς Ελλάδα. Από κάποιο σημείο και πέρα βλέπουμε στον δρόμο ,ανά ένα χιλιόμετρο περίπου, έναν στρατιώτη με το τουφέκι του στον ώμο. Παράξενη εικόνα, ανεξήγητη, αλλά ποτέ δεν ξέρεις....Λίγο αργότερα πιάνουμε στο ραδιόφωνο εκπομπή στα ελληνικά (Βελιγράδι; Σκόπια;-δεν θυμάμαι) και μαθαίνουμε το γεγονός. Πραξικόπημα στην Κύπρο, ο Μακάριος νεκρός! Αρκετά αυτοκίνητα σε έναν δρόμο που συνυπάρχουν Ελληνες και Τούρκοι εργάτες(μέχρι την Νις τότε ο δρόμος ήταν κοινός). Κάποιοι κάνουν αναστροφή. Εμείς το σκεφτόμαστε. Τους λέω-ταξίδευα με τον αδελφό μου-να με αφήσουν στα σύνορα και να φύγουν. Τελικά η κούραση, η δίψα (ένα μαρτύριο η δίψα σ εκείνο τα ταξίδι), νίκησαν. Ούτε η βαναυσότητα των αστυνομικών στο τελωνείο δεν έφερε αποτέλεσμα. Μπήκαμε σε μια Θεσσαλονίκη όχι ιδιαίτερα ζωηρή.Ψόφιοι από κούραση πήγαμε στο σπίτι, κολλημένοι στο ραδιόφωνο.

Η εισβολή σε λίγες μέρες με βρήκε στην Ξάνθη, ήταν Σάββατο και θυμάμαι ακόμη την αδελφή μου, επιστρέφοντας από το παζάρι να μου το λέει, μαζί με άλλα τερατώδη μυθεύματα που κυκλοφορούσαν εκείνες τις ώρες ( Κομάντος μπήκαν στην Αδριανούπολη και άλλα ηρωϊκά-τα πένθιμα τα μάθαμε τις επόμενες μέρες).

Αρχίζει ένα ταξίδι επιστροφής στην Θεσσαλονίκης που κράτησε γύρω στις 10 ώρες. Στον δρόμο , ένα λεωφορείο τίγκα, να ακούει ειδήσεις και απο την άλλη μεριά τανκς και άλλα στρατιωτικά οχήματα να προχωρούν στην αντίθετη κατεύθυνση. Στον δρόμο μας όλα κλειστά. Ούτε τα συνηθισμένα καφενεία που σταματούσαν τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ Ξάνθης ήταν ανοιχτά. Ευτυχώς υπήρχαν βρύσες (μου έχει μείνει ένα αίσθημα δίψας από εκείνες τις μέρες ως ανάμνηση. Στον δρόμο ακούγαμε από το ραδιόφωνο, ποιοι καλούνται σε επιστράτευση (εγώ όχι-γιωτάς βλέπεις η μαμά Ελλάς δεν με είχε ανάγκη).

Οι επόμενες μέρες ήταν συνταρακτικές. Εξω από την Μακεδονία (την εφημερίδα) να μαθαίνουμε νέα, μέχρι που έφθασαν οι Τούρκοι. Μετά Καραμανλής, χαρά ανακατεμένη με αγωνία για την Κύπρο και για τους επιστρατευμένους. Ενα δημοκρατικό αγκομαχητό, με μια ανάσα να αναπνεύσουμε όλο τον τον αέρα που μας στέρησαν 7 χρόνια 3 μήνες και 4 μέρες.