Συνέντευξη ενός υποψηφίου....γενικώς

Επειδή κανένα κανάλι, ραδιοφωνικός σταθμός, πρακτορείο ειδήσεων κ.λ.π. Δεν ενδιαφέρθηκε να μου πάρει συνέντευξη, μπηκα στον πειρασμό να παραχωρήσω μία εγώ στον...εαυτό μου και σας την παραθέτω:
...............................................................................................................................
Ερώτηση : Πώς εσύ, ένας σοβαρός άνθρωπος κατά τεκμήριο, αποφάσισες σ αυτήν την ηλικία, με δεδομένη μία, όχι μόνο έρπουσα, αλλά ανεμίζουσα ως παντιέρα οπαδών στο πέταλο κάποιου γηπέδου, νεολαγνεία, πας κόντρα σ αυτήν την μόδα και διεκδικείς την ψήφο των συμπολιτών σου;

Απάντηση: Μακάρι νάξερα.

Ερώτηση: Με δεδομένο ότι, απ όσο ξέρω , δεν έχεις και πολλούς φίλους, μια που σε διακρίνει ένας μονοχνωτισμός και τάση απομονωτισμού, είσαι μονογαμικός, ποτέ δεν απάτησες την γυναίκα σου, ούτε τσιλιμπούρδισες δεξιά και αριστερά, δεν πας στην εκκλησία ούτε στο γήπεδο , απο που περιμένεις να πάρεις ψήφους;

Απάντηση: Ιδέα δεν έχω

Ερώτηση: Ξέρουμε ότι γράφεις πότε πότε καμιά σαχλαμάρα-και συνήθως δεν καταλαβαίνει κανείς τι θέλεις να πεις, επίτηδες το κάνεις ήθελα νάξερα-είναι πιθανόν δηλ. Να έχεις δημιουργήσει και αντιπάθειες και να στείλεις ψηφοφόρους που εν δυνάμει θα φήφιζαν το φηφοδέλτιο που είσαι σε κάποιο αντίπαλο, έχεις σκεφθεί το ενδεχόμενο να σε πετάξουν με τις κλωτσιές μετά τις εκλογές έξω;

Απάντηση: Ετσι κι αλλιώς θα φύγω μόνος μου

Ερώτηση: Απ ότι ξέρω δεν έχει ούτε κουστούμι ούτε μια γραβάτα για δείγμα στην (λέμε τώρα) γκαρνταρόμπα σου, τι σκατά θα βάλεις μεθαύριο στην παρουσίαση του ψηφοδελτίου (άσε που πρέπει να χάσεις και μερικά κιλά μέσα σε 3 μέρες). Πως θα παρουσιασθείς έτσι;

Απάντηση: Θα ρουφήξω την κοιλιά μου και θα κρυφτώ πίσω απ τους άλλους.

Ερώτηση: Τι πρέπει να περιμένει ο κόσμος από σένα, ως υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο και ενδεχομένως μεθαύριο στο δ.σ του Δήμου Ξάνθης, να κάνεις ώστε να βοηθήσεις στην λύση κάποιων προβλημάτων της πόλης σου; ,

Απάντηση: Ουδέν σχόλιον. Αλλη ερώτηση;

Ερώτηση: (τελευταία): Η Ξάνθη-όλοι το ξερουν αυτό-είναι μια όμορφη πόλη, που μπορεί να γίνει όμως ωραιότερη και πόλος έλξης τουριστών, νέων επιχειρήσεων, μιας ιδιαίτερης ανάπτυξης με ξεχωριστά προϊόντα, με προβλή στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ανθρώπινη , μέσα σε ένα θαυμάσιο περιβάλλον κοντά στο βουνό και στην θάλλασα, πολύ κοντά σε όμορες φίλες χώρες. Μπορεί να αναπτυχθεί τουριστικά, να μειώσει τους δείκτες της ανεργίας της και να μπει σε εναν διαφορετικό δρόμο απ αυτόν που είναι τώρα. Συμφωνείς;

Απάντηση: Δεν κατεβάιενις εσύ στις εκλογές να μην ταλαιπωρούμε εγώ, μια που τα λες τόσο ωραία;

Ερώτηση: Ευχαριστώ για την συνέντευξη και την αποκλειστικότητα. Τώρα ξέρουμε γιατί την προηγούμενη φορά που ήσουν υποψήφιος πήρες μόνο 25 ψήφους. Ελπίζεις σε περισσότερες αυτήν την φορά;

Απάντηση: Δεν ειμαι σίγουρος. Πιθανόν να πάω στις 26, γιατί μάλωσα με 2 , αλλά γνώρισα 3 εν τω μεταξύ που ελπίζω να με ψηφίσουν. Ισως και 27, προχθές μια πωλήτρια στο σουπερ μάρκετ μου χαμογελασε.

Αυτά και με συγχωρείτε.

Σ.Σαρακενίδης

Ας αλλάξουμε σελίδα

Πόσο μεγάλη σημασία έχει η σωστή λειτουργία ενός Δήμου;
Κάποτε ρώτησαν έναν από τους πολλούς που προσπάθησαν να αναμορφώσουν την παιδεία στην Ελλάδα, τι πρέπει να γίνει. Και είπε: "Φτιάξτε σωστά νηπιαγωγεία".

Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι το νηπιαγωγείο της δημοκρατίας. Ειδικά σε μικρές πόλεις , όπως η Ξάνθη, θα μπορούσε να φτάσει στα όρια της άμεσης δημοκρατίας (γι αυτό μου κάνει πάντοτε εντύπωση η πρόταση για "αποχή" από δυνάμεις που δηλώνουν ριζοσπαστικές). 
Η γειτνίαση εξουσίας και πολιτών πουθενά αλλού δεν είναι τόσο κοντά. Για το ότι δεν λειτουργεί έτσι στις μέρες μας (στην Ξάνθη ήταν ακόμη χειρότερα τα πράγματα) έφταιξαν και οι δύο πλευρές γι αυτό.Και η διοίκηση και οι πολίτες.
 Στην Ξάνθη η διοίκηση του Δήμου ήταν πάντοτε κλεισμένη στον εαυτό της, "ακουμπούσε" κατά κύριο λόγο στους 'δικούς" της ανθρώπους και αυτό δημιούργησε κλίμα απόστασης και παγωμάρας, ανάμεσα σ αυτήν και στους κατοίκους της πόλης.
 Η γειτονιά-ως θεσμός- ανύπαρκτη. Φταίει και η πολεοδομική διάταξη της πόλης, αλλά πολλές φορές τα προβλήματα βγάζουν τους ανθρώπους στον δρόμο, τα συζητούν μεταξύ τους και επιστρέφουν στους καναπέδες τους. Ο Δήμος πουθενά. Ούτε ως συμπαραστάτης, ούτε ως δημιουργός. Απών.

Στην συγκυρία που βρισκόμαστε τώρα, πρέπει να το καταλάβουμε όλοι, ότι έχουν δημιουργηθεί οι πλέον κατάλληλες συνθήκες για να αλλάξει αυτό. Δεν χρειάζονται πολλά, ούτε μεγαλόστομες εξαγγελίες. Μια συνέπεια, τήρηση των νόμων, μια γρήγορη βελτίωση της εικόνας της πόλης (ως άμεσο αποτέλεσμα), που πρέπει να διατηρηθεί με νύχια και με δόντια. Οι εικόνες που βλέπουμε καθημερινά είναι αποθαρρυντικές, αλλά λύση υπάρχει. 

Οι δυνάμεις που καλούνται πλέον να παίξουν τον πρώτο ρόλο, με προεξάρχουσα την

, μια παράταξη με εντιμότητα, ειλικρίνεια αλλά και δυνατότητες και όρεξη, έχουν μεγάλο έργο μπροστά τους. Η πόλη μας χρειάζεται μια αναβάθμιση, σε όλους τους τομείς. Πρώτα πρώτα να μάθουμε να συζητάμε και να πείθουμε. Χωρίς πειθώ τίποτα δεν θα αλλάξει. Ο πολίτης πρέπει να καταλάβει ότι ο νόμος θα λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο απέναντι σε όλους. Στους ρυπαίνοντες, στους αδιαφορούντες, στους ωχαδελφάκηδες, στους εκ γενετής οσφυοκάμπτες, στους τεμπέληδες, στους αλαζόνες. Οι πολίτες είναι όλοι ίδιοι. Ούτε το θρήσκευμα τους διαχωρίζει, ούτε οι πολιτικές τους πεποιθήσεις. Dura lex sed lex. Σκληρός νόμος αλλά νόμος.  Η πειθώ λοιπόν μαζί με την ισονομία θα οδηγήσει-είμαι σίγουρος-σε καλύτερα αποτελέσματα σε βάθος χρόνου.

Σαράντα χρόνια όμοιας, ανεπαρκούς, αδιάφορης και εν πολλοίς, μεροληπτικής διοίκησης του Δήμου μας, είναι πάρα πολλά.
Ας αλλάξουμε σελίδα.

Σ.Σαρακενίδης

Kate Atkinson, "Ζωή μετά τη ζωή", ένα βιβλίο στο οποίο ο χρόνος καμπυλώνεται.

για τον Μάνο Ματσαγγάνη

"Ο χρόνος δεν είναι κυκλικός. Είναι παλίμψηστο".

Πολλές φορές στη ζωή μου ένιωσα απέραντη ευγνωμοσύνη για τον Γουτεμβέργιο και την τυπογραφία του. Αυτήν την φορά, γυρνώντας και την 567η σελίδα του βιβλίου της Kate Atkinson  "Ζωή μετά την ζωή", η ευγνωμοσύνη αυτή μετατρέπεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, ακαθόριστο, ένα συναίσθημα που , ίσως, δεν ανακαλύφθηκε ακόμη.

Έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Άλλα με μόρφωσαν, άλλα με συγκίνησαν και άλλα ήταν αδιάφορα και τα παράτησα από τις πρώτες σελίδες τους. Εδώ, σ αυτό το βιβλίο στέκομαι άπνοος  και αναρωτιέμαι για το πόσος καιρός  πρέπει να περάσει για να επιχειρήσω να διαβάσω κάποιο άλλο.

Στα βιβλία χρωστάμε την επιμήκυνση του βίου μας. Όσοι διαβάζουμε το ξέρουμε αυτό καλά. Ζούμε πολύ περισσότερο. Ίσως 3-4 φορές παραπάνω απ αυτό που μετράμε συνήθως ως ηλικία (λέτε να διάβαζε ο Μαθουσάλας);

Αυτό το βιβλίο είναι μια ζωή μόνο του. Και μάλιστα όχι μόνο μια. Πολλές, που συναντιούνται, απομακρύνονται , πηγαίνουν σε παράλληλους δρόμους, με πρόσωπα που έρχονται και φεύγουν με κινηματογραφικό τρόπο, με λογοτεχνικά φοντύ, με μεγάλες αγγελοπουλικές σεκάνς ή με κοφτές μικρές συλλαβές, που τεμαχίζουν τον χρόνο, τον μετατρέπουν σε μια τράπουλα, με την οποία ένας δεξιοτέχνης κάνει τα διάφορα κόλπα του.

Η ιστορία (η πραγματική) αυτή που καλύπτει περίπου 60 χρόνια, από το 1910 μέχρι τις παρυφές του 1970,  περιλαμβάνει δύο πολέμους, ακατανόητους, ηλίθιους, που κατάφεραν να παρασύρουν στην δίνη τους και τους εχέφρονες ανθρώπους (αυτός είναι πάντοτε ο παραλογισμός των πολέμων, τον κηρύσσουν οι παράφρονες και τον διεξάγουν οι λογικοί). Αυτή λοιπόν η ιστορία είναι το φόντο του βιβλίου και τα πρόσωπα κινούνται σε γνωστές και άγνωστες πτυχές της, σε φανταστικές, που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον ρου της  (θυμήθηκα το "τρέξε Αννα τρέξε"), αλλά και σε διαφορετικές εκδοχές.

 Οι ήρωες,με κεντρικό πρόσωπο την Ούρσουλα,περιστρέφονται γύρω της, διαγράφοντας τροχιές στον χρόνο, αλλάζουν τα γεγονότα, είτε πραγματοποιώντας τις επιθυμίες τους, είτε η μοίρα τους, πάει αντίθετα σ αυτές, σαν μια υπνοβασία, που όμως στην ουσία είναι με ανοιχτά τα μάτια και με τα γεγονότα γύρω να τρέχουν.

Ζούμε μέσα στις σελίδες του βιβλίου την ανατριχιαστική περίοδο των βομβαρδισμών του Λονδίνου το 40-41, μια φρίκη, που δεν διαταράσσει την βρετανική βεβαιότητα, αυξάνει την  αλληλεγγύη και ανακατεύει, σε έναν βαθμό, νοοτροπίες και πρακτικές.
Η πορεία των γεγονότων βρίσκεται σε συνεχή αναθεώρηση, οι μικρές στιγμές της ζωής είναι αυτές που καθορίζουν την εξέλιξη της σ αυτήν ή την άλλη κατεύθυνση. Και τα πρόσωπα βάζουν τα χρώματα στον άσπρο (ή μαύρο); καμβά της ζωής.

Παρασύρομαι όμως. Διαβάστε το, ακόμη και σεις που δεν έχετε διαβάσει ποτέ κάποιο βιβλίο στην ζωή σας.

Δεν είναι ίσως η καλύτερη αρχή για διάβασμα, αλλά η πιο ολοκληρωμένη.

Σ.Σαρακενίδης

Ας της ξαναδώσουμε τα 999 χρώματα που χρειάζεται.

Και ενώ στην κεντρική πολιτική σκηνή ανεβαίνει μια οπερέτα-μπούφα, με πρωταγωνιστές που δεν "τα λένε", άχρωμοι, μερικοί με τις 200 λέξεις τους, άλλοι με περισσότερες αλλά κενές περιεχομένου, στις δικές μας περιφερειακές σκηνές ακόμη κάνουμε πρόβες. Και εδώ οι ηθοποιοί δεν φαίνονται να έχουν και πολύ ταλέντο (πλην ελαχίστων, αλλά εξαιρέσεων) και οι επίδοξοι σκηνοθέτες, προσπαθούν να ανεβάσουν το έργο δια της διαβολής των αντίπαλων ηθοποιών, χωρίς οι ίδιοι να έχουν ιδέα για το τι  πρέπει να παιχθεί ή το αγνοούν επιδεικτικά, γιατί έτσι βολεύονταν τόσα χρόνια. 
Συγγνώμην Πιραντέλο, αλλά το "απόψε αυτοσχεδιάζουμε", εξαιρετικό έργο, εδώ έχει μόνο κακέκτυπα.

Και εξηγούμαι: Μέχρι στιγμής ο δρόμος προς τις δημοτικές εκλογές είναι σπαρμένος με ...ονόματα και με καλές προθέσεις. Τα κουτσομπολιά και η διαβολή ακολουθούν. Όμως όλα αυτά δεν οδηγούν πουθενά. Η ανταλλαγή πυρών πάνω από ένα πεδίο που ζητά απαντήσεις στα προβλήματα του, δεν βοηθά κανέναν. Και κυρίως τους πολίτες που πρέπει να αποφασίσουν. Αυτός ο τρόπος "αντιπαράθεσης"  είναι η κλασσική μέθοδο ψηφοθηρίας των κολλητών, των ευνοημένων, του Δροσερού και όλων των σχετικών μεθόδων. Πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για το τι θέλει και τι χρειάζεται η πόλη και η περιφέρεια της.

Υπάρχουν δύο τύποι προβλημάτων, ανάλογα με την διαδικασία λύσης τους. Αυτά που δεν θέλουν χρήματα (ή πολύ λίγα) και αυτά που χρειάζονται ευρύτερους και μακροχρόνιους σχεδιασμούς και κυρίως χρηματοδότηση. Για τα δεύτερα-πέρα από την κεντρική επιχορήγηση με τα διάφορα προγράμματα-πρέπει ο νέος δήμος να ανακαλύψει νέους, ίδιους πόρους. Να απαλλαγεί πρώτα από τα φορτία του παρελθόντος (επιχειρήσεις-φαντάσματα ή τελείως αποτυχημένες, πάρκινγκ ημετέρων) και να φροντίσει να εισπράξει αυτά που πρέπει.

Στα πρώτα περιλαμβάνεται μια σωστή κυκλοφοριακή διευθέτηση της πόλης. (Εμμένω σε αυτό το ζήτημα, διότι είμαι πεισμένος ότι η λύση του θα βοηθήσει πολλαπλά την πόλη...επιχειρηματικά, τουριστικά, περιβαλλοντικά). Υπήρχε, νομίζω, μια μελέτη-γεφύρι της Άρτας -από το πανεπιστήμιο. Δεν ξέρω τις προτάσεις της, αλλά με βάση αυτήν , ίσως, πρέπει να ανοίξει η συζήτηση τώρα, ώστε οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν να είναι έτοιμες από την καινούρια χρονιά. Σ αυτό το κομμάτι περιλαμβάνεται και η παλιά πόλη. Η παλιά Ξάνθη είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα για όλους μας, που καταφέραμε να το μετατρέψουμε σε μειονέκτημα και πόλο αντιδικίας. Όταν η δημοτική αρχή δεν έχει μια σταθερή θέση για το εξαιρετικό αυτό κομμάτι της πόλης μας (και αυτό ισχύει διαχρονικά, γιατί δυστυχώς ποτέ δεν ήταν επιλογή των Ξανθιωτών η διατήρηση του, επιβλήθηκε ευτυχώς από τα πάνω, όσο και αν κόπτονται για το αντίθετο διάφοροι σήμερα),με τις ανακόλουθες αποφάσεις της, οδήγησε σε μια κατάσταση που δεν είναι ούτε προς την μια, ούτε προς την άλλη κατεύθυνση.Η παλιότερη επιθυμία ενίων κατοίκων της περιοχής να κτίσουν και εκεί πολυκατοικίες ευτυχώς δεν ευοδώθηκε. Σήμερα πρέπει να αντιμετωπισθεί με διαφορετικό τρόπο η χρήση της.
 Ήπια επιχειρηματικότητα εντός της, σεβασμός στους κατοίκους που μένουν εκεί , απαγόρευση κυκλοφορίας (θυμάμαι την "μπλε ζώνη" όπου ολόκληρο το κέντρο του Στρασβούργου ήταν απαγορευμένο για την κυκλοφορία του ΙΧ και το γυρνούσες με ηλεκτρικό τρενάκι),αναδιαμόρφωση και σωστή οργάνωση των "γιορτών παλιάς πόλης" που έχουν ξεστρατίσει. 

Με την πολεοδομική ισοπέδωση της χώρας, αυτή η διαφορετική οικιστική εικόνα, όσο θα περνάει ο καιρός θα γίνεται και πιο ελκυστική, όχι μόνο για ντόπιους αλλά και για ξένους τουρίστες. Πρέπει να γίνει σοβαρή προσπάθεια για την παλιά πόλη. Να γίνει ένας τόπος αναπόλησης, ξεκούρασης, αναψυχής και ιστορίας. Δεν χρειάζονται λεφτά γι αυτό. Μεράκι και ειλικρινής αγάπη μόνο. Και όχι πολιτικά τερτίπια. Θα επανέλθω.

Σ.Σαρακενίδης

Ξάνθην ου μ΄εθέσπισεν

Τόσα χρόνια ζω σ αυτήν την πόλη, (με μια διακοπή 61-74). Η Ξάνθη της πρώτης περιόδου, ένα σερνάμενο βαλκανικό χωριό, μιας μεταπεριόδου ανάπτυξης, που χάρις στον καπνό είχε δημιουργήσει τους κλασσικούς ταξικούς διαχωρισμούς. Μια αστική τάξη ακμάζουσα και αριστοκρατική, φτιασιδωμένη με ευρωπαϊκή πούδρα πάνω στο μελαχρινό της δέρμα, ακκιζόμενη, αφήνοντας το πολεοδομικό της αποτύπωμα, που σήμερα-ανακατεμένο με το ανατολικό υπόβαθρο της πόλης-το ονομάζουμε "παλιά Ξάνθη".

Και από την άλλη η μάζα των καπνεργατών, όχι τόσο επαναστατική-ίσως λόγω και της ανάμειξης  του μειονοτικού στοιχείου που δεν διακρίνεται σ αυτόν τον τομέα-έδωσε τους αγώνες της στα πλαίσια μιας αριστεράς, ως θρησκευτικής σέχτας περισσότερο κατανοητής, παρά ως πολιτικό μόρφωμα. Οι άνθρωποι διέγραψαν ηρωική πορεία, αναγκάστηκαν πολλοί απ αυτούς σε υπερορία και άλλοι στην εσωτερική ξενιτιά. Το τέλος της δεκαετίας του 50 και οι αρχές  του 60 ήταν οι χρονικές περίοδοι της μεγάλης φυγής.

Το 1974 την βρήκε σαστισμένη και απορούσα, χωρίς σχέδιο και χωρίς μέριμνα μπροστά στις μεγάλες αλλαγές που έρχονταν με χλαπαταγή. Δεν μπόρεσε να αντισταθεί στους "πειρασμούς" και παραδόθηκε αμαχητί. Ευτυχώς όχι ολόκληρη. Κράτησε σχεδόν ανέπαφο ότι "πολυτιμώτερον είχε", παρ όλους τους επίδοξους βιαστές. Το παλιό της κομμάτι που σήμερα έχει μετατραπεί σε μήλον της έριδος, καρπός που πρέπει επί τέλους να αποδώσει τους δικούς του, ως οφείλει σε μια διαδικασία διαρκούς εξέλιξης. Οι υποψήφιοι δήμαρχοι με στερεότυπα προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις. Να δούμε τι θα πει και η ζωή.

Η Ξάνθη όμως είναι μια όμορφη πόλη, παρ όλα αυτά. Οσο και αν γκρινιάζουμε μερικές φορές. Οσο και αν η σαραντάχρονη αδιάφορη, χωρίς φαντασία, διεκπεραιωτική και ζορισμένη μέσα στους κομματικούς κορσέδες της  , δημοτική αρχή, δεν επέτρεψε βελτιώσεις και σημαντικές αλλαγές που ήταν-και είναι- αναγκαίες. Είτε στο διοικητικό καθαρά επίπεδο. Στην διευκόλυνση δηλ, των συναλλαγών των πολιτών μαζί της, είτε στο επίπεδο της διαβίωσης των ανθρώπων, ξεκινώντας απ αυτούς που έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη (γέροντες, ΑμΕΑ, παιδιά). Την έχει μετατρέψει σε μια πόλη που κυριαρχεί το αυτοκίνητο, η πολεοδομική ανακατωσούρα, η έλλειψη σεβασμού σε κάθε τι δημόσιο, η βρωμιά, που σε συνδυασμό με τον καθωσπρεπισμό, δίνει ένα γελοίο αποτέλεσμα.

Είναι καιρός να αλλάξουν όλα αυτά. Με μια καθυστέρηση. Σε δύσκολες συνθήκες. Με την κρίση πάνω από το κεφάλι μας και με συμπολίτες που δυσκολεύονται. Ολα αυτά πρέπει να γίνουν φροντίδα του Δήμου. Πολλή και δύσκολη δουλειά.

Αλλά εδώ ζούμε. Εδώ πρέπει να ζήσουμε. Είναι ωραίος ο τόπος μας. Ας τον αγαπήσουμε πραγματικά. Η διάρκεια του αρραβώνα (και του στρίβειν δι αυτού) τελείωσε. Είναι καιρός κάποιος να το πάρει το κορίτσι. Ας το φροντίσουμε όλοι μας, ως συνεπείς και με σεβασμό στις παραδόσεις, κουμπάροι.

Σ.Σαρακενίδης

Μειονότητα Θράκης: Τριμελής και μονοκατάληκτη.

Οι  εθνικισμοί δεν ήταν ποτέ φανατικοί των δικαιωμάτων. Νόμιζαν ότι αυτά προέρχονται από μια καταγωγή, μια αδιατάραχτη εθνοτική πορεία, που έχει αναλλοίωτα χαρακτηριστικά και όποιος δεν τα αποδέχεται (ακόμη και αν έχει έλθει ο κόσμος ανάποδα εν τω μεταξύ), είναι εξοβελητέος, προδότης, μητραλίας.

Επαναλαμβάνεται αυτή η ιστορία και τώρα, αλλά τα χαρακτηριστικά της φάρσας είναι πλέον πολύ έντονα, όσο και να φτιασιδώνεται σε κοσμοπολίτικο έργο. Στην Θράκη αυτοί οι εθνικισμοί, χρόνια τώρα, συναντώνται στα μαρμαρένια αλώνια της μειονότητας και δίνουν μάχες ή σκιαμαχούν, ανοίγοντας δουλειές για αρκετό κόσμο είναι η αλήθεια κατά καιρούς, αν και τον τελευταίο καιρό υπάρχει και σ αυτόν τον τομέα ανεργία.
Κάθε φορά λοιπόν που ο "δικός" μας υποχωρούσε απέναντι σε αυτονόητα δικαιώματα που έπρεπε να παραχωρηθούν από την προσαρμοσμένη (εκούσα-άκουσα) στις συνθήκες κρατική πολιτική, απέναντι συνολικά στην μειονότητα (μπάρες, άδειες οδήγησης, αγορά κατοικίας, άρθρο 19), έφερνε σε αντιστάθμισμα στο τραπέζι τις λεγόμενες ιδιαιτερότητες της. Θυμόταν ότι υπήρχαν Πομάκοι και Ρομά εντός της (πλην των τουρκογενών, όπως τους λένε κατ΄ευφημισμόν). Το ότι αυτές οι κατηγορίες είχαν ιδιαίτερα προβλήματα δεν ενδιέφερε και τόσο, αλλά λίγο με το λεξικό μιας προφορικής γλώσσας που προσπαθούσαν να μετατρέψουν με ταχύρρυθμα μαθήματα σε γραπτή, κάτι με τις προεκλογικές βενζίνες, συντηρούσαν μια "επαφή" μαζί τους.

Οι τσιγγάνοι της Ξάνθης ζουν σε γκέτο ουσιαστικά, έχουν μικρή επαφή με την πόλη και αυτή κυρίως οφείλεται στην δουλειά ηρωικών δασκάλων της περιοχής και σε ένα κέντρο κοινωνικής μέριμνας του Δήμου, που και οι δύο κάνουν ότι μπορούν. Κατ΄επέκταση και εξ αιτίας της εγκατάλειψης τους, έχουν αναπτύξει περιθωριακά χαρακτηριστικά, μία έρπουσα εγκληματικότητα και είναι οι "συνήθεις ύποπτοι" κάθε πράξης που αντιβαίνει στον νόμο στην περιοχή.

Την κ. Σουλεϋμάν δεν την γνωρίζω προσωπικά. Είχα διαβάσει πριν πολύ καιρό μια επιστολή που απέστειλε στον κ. Καρατζαφέρη του ΛΑΟΣ  για βοήθεια και προβολή των προβλημάτων των συμπολιτών της. Δεν ξέρω τις υπόλοιπες διασυνδέσεις της (αν έχει) και δεν με ενδιαφέρουν. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ένα ζήτημα καθαρά ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανθρώπων (συμπολιτών μας) που ζητούν ίσα δικαιώματα με τους υπόλοιπους, μετατράπηκε σε πεδίο διαμάχης ακατανόητων εθνικισμών. Και το πασπαρτού Προξενείο που "λύνει" όλα τα προβλήματα αποτελώντας έτσι το βολικό ανάχωμα κάθε κρατικής αδιαφορίας και αβλεψίας, βυσσοδομεί και αυτό κατά καιρούς εκμεταλλευόμενο το κενό που χάσκει.

Η υποψηφιότητα στο ψηφοδέλτιο του Συριζα σήκωσε και πάλι την γνωστή σκόνη των αθηναϊκών καναλιών και των απορούντων δημοσιογράφων που βλέπουν την Θράκη σαν μια ιδιότυπη Χαβάη. Είναι μια περιοχή με δικά της προβλήματα, που όσο λύνονται,τόσο βελτιώνεται η κατάσταση. Αλλος δρόμος δεν υπάρχει. Τα μαρμαρένια αλώνια μετατρέπονται σιγά-σιγά σε γόνιμο έδαφος. Από το 1974 αργά και βασανιστικά κερδίζουμε  μέτρο μέτρο την ισονομία και την προσέγγιση. Η μεγάλη διαδήλωση απέναντι στην μισαλλοδοξία της χ.α., με την συμμετοχή όλων μας, ήταν μια μεγάλη κατάκτηση. Αυτός είναι ο δρόμος που δείχνει η ζωή.

Τώρα είναι η σειρά των Ρομά. Δήμος και πολιτεία πρέπει να απασχοληθούν σοβαρά με τα προβλήματα τους. Και ας αφήσουμε όλοι τις βαρύγδουπες αναλύσεις. Με αφορμή ένα πρόσωπο, που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την γενναιότητα του, να συγκροτήσει σύλλογο γυναικών στην περιοχή αυτή και να καταλάβουμε και να συγχωρήσουμε τα όποια λάθη έκανε.

Αν είναι να βάλουν την πέτρα της κατακραυγής οι αναμάρτητοι δεν θα μαζευτούν και πολλές πέτρες.

Σ.Σαρακενίδης

Μειονότητα Θράκης: Τριμελής και μονοκατάληκτη

Οι  εθνικισμοί δεν ήταν ποτέ φανατικοί των δικαιωμάτων. Νόμιζαν ότι αυτά προέρχονται από μια καταγωγή, μια αδιατάραχτη εθνοτική πορεία, που έχει αναλλοίωτα χαρακτηριστικά και όποιος δεν τα αποδέχεται (ακόμη και αν έχει έλθει ο κόσμος ανάποδα εν τω μεταξύ), είναι εξοβελητέος, προδότης, μητραλίας.

Επαναλαμβάνεται αυτή η ιστορία και τώρα, αλλά τα χαρακτηριστικά της φάρσας είναι πλέον πολύ έντονα, όσο και να φτιασιδώνεται σε κοσμοπολίτικο έργο. Στην Θράκη αυτοί οι εθνικισμοί, χρόνια τώρα, συναντώνται στα μαρμαρένια αλώνια της μειονότητας και δίνουν μάχες ή σκιαμαχούν, ανοίγοντας δουλειές για αρκετό κόσμο είναι η αλήθεια κατά καιρούς, αν και τον τελευταίο καιρό υπάρχει και σ αυτόν τον τομέα ανεργία.
Κάθε φορά λοιπόν που ο "δικός" μας υποχωρούσε απέναντι σε αυτονόητα δικαιώματα που έπρεπε να παραχωρηθούν από την προσαρμοσμένη (εκούσα-άκουσα) στις συνθήκες κρατική πολιτική, απέναντι συνολικά στην μειονότητα (μπάρες, άδειες οδήγησης, αγορά κατοικίας, άρθρο 19), έφερνε σε αντιστάθμισμα στο τραπέζι τις λεγόμενες ιδιαιτερότητες της. Θυμόταν ότι υπήρχαν Πομάκοι και Ρομά εντός της (πλην των τουρκογενών, όπως τους λένε κατ΄ευφημισμόν). Το ότι αυτές οι κατηγορίες είχαν ιδιαίτερα προβλήματα δεν ενδιέφερε και τόσο, αλλά λίγο με το λεξικό μιας προφορικής γλώσσας που προσπαθούσαν να μετατρέψουν με ταχύρρυθμα μαθήματα σε γραπτή, κάτι με τις προεκλογικές βενζίνες, συντηρούσαν μια "επαφή" μαζί τους.

Οι τσιγγάνοι της Ξάνθης ζουν σε γκέτο ουσιαστικά, έχουν μικρή επαφή με την πόλη και αυτή κυρίως οφείλεται στην δουλειά ηρωικών δασκάλων της περιοχής και σε ένα κέντρο κοινωνικής μέριμνας του Δήμου, που και οι δύο κάνουν ότι μπορούν. Κατ΄επέκταση και εξ αιτίας της εγκατάλειψης τους, έχουν αναπτύξει περιθωριακά χαρακτηριστικά, μία έρπουσα εγκληματικότητα και είναι οι "συνήθεις ύποπτοι" κάθε πράξης που αντιβαίνει στον νόμο στην περιοχή.

Την κ. Σουλεϋμάν δεν την γνωρίζω προσωπικά. Είχα διαβάσει πριν πολύ καιρό μια επιστολή που απέστειλε στον κ. Καρατζαφέρη του ΛΑΟΣ  για βοήθεια και προβολή των προβλημάτων των συμπολιτών της. Δεν ξέρω τις υπόλοιπες διασυνδέσεις της (αν έχει) και δεν με ενδιαφέρουν. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ένα ζήτημα καθαρά ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανθρώπων (συμπολιτών μας) που ζητούν ίσα δικαιώματα με τους υπόλοιπους, μετατράπηκε σε πεδίο διαμάχης ακατανόητων εθνικισμών. Και το πασπαρτού Προξενείο που "λύνει" όλα τα προβλήματα αποτελώντας έτσι το βολικό ανάχωμα κάθε κρατικής αδιαφορίας και αβλεψίας, βυσσοδομεί και αυτό κατά καιρούς εκμεταλλευόμενο το κενό που χάσκει.

Η υποψηφιότητα στο ψηφοδέλτιο του Συριζα σήκωσε και πάλι την γνωστή σκόνη των αθηναϊκών καναλιών και των απορούντων δημοσιογράφων που βλέπουν την Θράκη σαν μια ιδιότυπη Χαβάη. Είναι μια περιοχή με δικά της προβλήματα, που όσο λύνονται,τόσο βελτιώνεται η κατάσταση. Αλλος δρόμος δεν υπάρχει. Τα μαρμαρένια αλώνια μετατρέπονται σιγά-σιγά σε γόνιμο έδαφος. Από το 1974 αργά και βασανιστικά κερδίζουμε  μέτρο μέτρο την ισονομία και την προσέγγιση. Η μεγάλη διαδήλωση απέναντι στην μισαλλοδοξία της χ.α., με την συμμετοχή όλων μας, ήταν μια μεγάλη κατάκτηση. Αυτός είναι ο δρόμος που δείχνει η ζωή.

Τώρα είναι η σειρά των Ρομά. Δήμος και πολιτεία πρέπει να απασχοληθούν σοβαρά με τα προβλήματα τους. Και ας αφήσουμε όλοι τις βαρύγδουπες αναλύσεις. Με αφορμή ένα πρόσωπο, που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την γενναιότητα του, να συγκροτήσει σύλλογο γυναικών στην περιοχή αυτή και να καταλάβουμε και να συγχωρήσουμε τα όποια λάθη έκανε.

Αν είναι να βάλουν την πέτρα της κατακραυγής οι αναμάρτητοι δεν θα μαζευτούν και πολλές πέτρες.

Σ.Σαρακενίδης